Wandelen in de Priorat

Wandeling door het Montsant-massief in de Priorat, Catalonië

– Kloosters, rode rotsen en eeuwenoude wijngaarden –

De Priorat – voor velen een onbekende bestemming, maar voor ons jarenlang ons thuis. Vijf jaar lang woonden we in deze kleine, afgelegen wijncomarca in het zuiden van Catalonië. Hier ontdekten we tussen de steile terrassen met hun glinsterend leisteen, de stilte van de bergen en het ritme van de wijnranken een netwerk van paden dat de regio tot een paradijs maakt voor wandelaars.

Een van onze favoriete wandelingen is de geologische wandeling van Coves Roges, aan de voet van het Montsant-massief – een tocht door de stenen geschiedenis van de Priorat. We hebben er een stukje van de GR171 aan vastgeplakt omdat het er zo mooi was!

Ardanza brengt je naar de Priorat!

Fly Drive 15 dagen Catalonië

De wandeling door het Montsant massief in het kort

Lengte: officiële route 6,7 km – wij liepen 11 km
Hoogteverschil: ca. 300 meter
Duur: 2 uur 15 min officieel – wij 3 uur
Type route: circulair
Moeilijkheid: gemiddeld
Markering: rood/wit (GR171) + wegwijzers
Startpunt: La Cartoixa d’Escaladei, Priorat

Op de kaart hieronder zie je onze route, inclusief de extra lus die we liepen, in het blauw. De officiële route is te vinden via de pdf van het Parc Natural de la Serra del Montsant.

De Kartuizer monniken van Escaladei

We beginnen deze wandeling bij de indrukwekkende ruïnes van La Cartoixa d’Escaladei, letterlijk “de trap naar God”. Op deze plek, aan de voet van de Montsant, vestigden Kartuizer monniken uit de Provence zich in de 12e eeuw. Volgens de legende wees een herder hen de weg, na een droom waarin engelen via een pijnboom naar de hemel klommen.

Met hun komst begon de wijncultuur van de Priorat. Ze leefden in stilte, maar hun werk klinkt nog steeds: ze hakten terrassen uit de rotsen, plantten druivenstokken en brachten kennis mee van irrigatie en wijnbouw. Eeuwenlang was Escaladei het geestelijke en economische hart van de streek.

Tegenwoordig wordt het klooster met zorg gerestaureerd. Tussen de kloostergangen (1) zie je de glinsterende licorella, het leisteen dat de wijnen van de Priorat hun minerale karakter geeft.

De klim het Montsant bergmassief in

Vanaf het klooster stijgt het pad langzaam, eerst over een breed zandkleurig pad. De geur van tijm hangt in de lucht. Al snel wijst een bord ons naar rechts, maar na tien minuten twijfelen we. We volgen de rood-witte markering rechtdoor – en missen zo de Coves Roges (2), de roodkleurige kliffen die we boven ons zien. Geen spijt: de extra lus die we lopen blijkt adembenemend.

De Coves Roges zijn gevormd uit oude rivierafzettingen, miljoenen jaren geleden. Terwijl we verder stijgen, verandert de kleur van de rotsen (3) van grijs naar rood en oker: een wandeling door 150 miljoen jaar aardgeschiedenis.

Bij de Font Pregona (4) sijpelt koel water uit de bergwand, gefilterd door de rotsen. Even verder liggen grote rotsblokken (5) – immense keien die door erosie zijn losgekomen en langzaam naar beneden zijn gegleden. Hier voel je hoe levend een berg kan zijn.

Langs het pad zien we kleine terrassen met wijnranken (6) en oude droge stenen muurtjes (7), zorgvuldig opgestapeld zonder cement. Overal proef je de sporen van mensenhanden, van eeuwen geleden tot nu.

Rotsen, uitzicht en zandkleurige dorpjes

Hogerop bereiken we de rand van de Montsant-klif (8). Het uitzicht hier is indrukwekkend en weids: beneden ons liggen de dorpjes Scala Dei, La Vilella Baixa en Torroja, verstrooid tussen de wijngaarden. Ik voel weer dezelfde verliefdheid op dit landschap als 18 jaar geleden, toen we vanuit Nederland naar deze regio verhuisden. Even verderop verandert het gesteente opnieuw in lacustriene kalksteen (9) – resten van de tijd dat Montsant nog de bodem van een meer was.

Vanaf de ‘Mirador’ (10) kijken we uit over de vallei, van Llaberia tot de Ports. De horizon golft in tinten blauw en goud. Op de terugweg passeren we een oude kalkoven (11), waar vroeger kalk uit het gesteente werd gebrand, en dalen af langs La Pietat (12), een rustplaats van de monniken waar het water nog altijd beetje bij beetje de rotsen uitslijt.

Stilte, steen en wijn

Terug bij Escaladei is het avondlicht zacht. De Montsant gloeit in de late zon, en het voelt alsof hier alles samenvalt: de stilte, de wijn, de tijd. We blijven even zitten bij het klooster en kijken omhoog. De berg lijkt te ademen, onverstoorbaar als altijd.